Week 12: De wereld van Sophie

De laatste weken heb ik een nieuw teamlid aangenomen. Ze heet Sophie. Ze zou scherp moeten zijn, leergierig, razendsnel reageren en moeiteloos informatie vertalen naar een helder verhaal. Dat staat tenminste in haar cv. Maar eerlijk is eerlijk, ik had meer verwacht. Of beter gezegd, ik had ándere verwachtingen.

Sophie

Sophie is een AI-agent. Ze helpt mij bij het ontwikkelen van trainingen over AI. Jim, haalt onderwerpen op. Ik kies daaruit wat me interessant lijkt, en Sophie gaat met de inhoud van Jim aan de slag. Althans, dat is het idee.

En laat ik dit meteen zeggen: Jim is af. Jim is lekker bezig. Hij doet wat ik hem heb gevraagd, hij doet dat goed. Hij verzamelt onderwerpen, filtert irrelevante rommel eruit, en zet netjes op een rijtje wat ik moet weten. Echt een blijvertje. Jim.

Sophie daarentegen... We kennen elkaar nog maar net, maar het voelt alsof we al in een sleur zijn beland. Ze doet wel iets, maar niet altijd wat ik bedoel. Ze mist scherpte, nuance, initiatief. Ik moet haar precies vertellen wat ze moet doen. En misschien zit daar wel het probleem. Ik dacht dat ze mij zou verrassen. Dat ze met ideeën zou komen, verbanden zou leggen, inzichten zou aandragen waar ik zelf nog niet aan had gedacht.

Maar dat gebeurt nog niet.

Is het mijn schuld? Geef ik haar niet de juiste instructies? Of is dit typisch Gen-Z-gedrag van een nieuwe collega die vrijheid wil maar geen verantwoordelijkheid neemt? Of ben ik zelf gewoon een beetje moe en toe aan vakantie?

Misschien wel alle drie.

Dit is in ieder geval Sophie onder de motorkap. En ja ik weet het, er zit nog het een en ander niet goed.

Sophie onder de motorkap

Wat ik merk, is dat ik nu even geen energie heb om haar scherp aan te sturen. En dat is wel wat ze nodig heeft. Sophie is niet lui, ze is gewoon jong. Of beter gezegd, vers. Gloednieuw, in ontwikkeling, en nog niet ingewerkt. Een soort digitale stagiair met een indrukwekkend cv en nul werkervaring.

Dus ik neem even pauze. Niet van het hele experiment, maar wel van mijn frustratie. Even afstand nemen, opladen, herijken. En dan ga ik haar opnieuw uitleggen wat ik van haar verwacht. Want ik geloof nog steeds dat ze het in zich heeft. Alleen niet vanzelf. En dat is misschien wel de belangrijkste les van deze fase.

AI-agents zijn geen magie. Ze zijn collega’s die moeten worden begeleid, gevoed en soms bijgestuurd. En dat is oké. Fijne zomer allemaal! ☀️